بحرانى كه دأب و مرامش خدشه در سند روايات نيست اين روايت را بعذر ضعف سند طرد فرموده است . ب : دلالت اين روايت بر مدّعا ضعيف مىباشد زيرا مقصود از « ماء موصول » خصوص روايتى است كه شهرت داشته و از بين دو روايت وارده داراى چنين امتيازى باشد نه مطلق حكم مشهورى و لو از طريق غير روايت همچون فتوى تحقّق پيدا نمايد . و شاهد ما بر اين گفتار آنست كه : اگر از شما بپرسند كه كداميك از دو مسجد نزد شما محبوب‌تر است ؟ و شما در جواب بگوئيد : هركدام كه اجتماع در آن بيشتر است . در اينجا صحيح نيست كه سائل و مخاطب در مقام نسبت بشما بگويد : هر مكانى كه جمعيّت در آن بيشتر است نزد فلانى محبوب‌تر از امكنه ديگر مىباشد اعم از آنكه خانه يا كاروانسرا و يا بازار باشد . و در اين استناد به لفظ « هركدام كه اجتماع در آن بيشتر است » تمسّك جويد . يا اگر كسى از شما سؤال كرد كه كداميك از دو انار محبوب‌تر شما است ؟ و شما در جواب بگوئيد : آنكه بزرگ‌تر است . وى نمىتواند محبوبيّت هر شىء اعظمى را بشما نسبت دهد . حاصل كلام و حاصل كلام آنكه ادّعاى تعميم در مرفوعه زراره و اينكه هر شهرتى حجّت و واجب العمل است چه شهرت روائى و چه فتوائى امرى است كه با اندك التفات و تأمّلى در روايت بر طرف شده و از آن رفع يد مىشود . و از تمام اين مطالب كه بگذريم نكته ديگرى كه به صراحت و وضوح دلالت مىكند بر اينكه مقصود از شهرت در اينجا خصوص شهرت روائى است آنكه در باب فتوى ممكن نيست كه يك مسئله از نظر فتوى دو طرفش مورد دو فتواى مخالف